Drodzy Parafianie,
W tym tygodniu, 14 lipca, przypada 19 rocznica śmierci ks. Prałata Józefa Gromka. To dobra okazja do przywołania wszystkich Proboszczów naszej parafii, w duchu wdzięczności za ich obecność i wniesiony trud. Historia parafii to nie tylko daty, budynki i wydarzenia. To przede wszystkim ludzie: wierni, siostry zakonne, duszpasterze i proboszczowie, którzy w kolejnych latach podejmowali odpowiedzialność za życie duchowe wspólnoty. Każdy z nich zostawił własny ślad: przez głoszone Słowo Boże, sprawowane sakramenty, troskę o kościół, katechezę, odwiedziny chorych, rozmowy z parafianami i cichą modlitwę za powierzonych sobie ludzi.
Pierwszym proboszczem parafii był ks. Stanisław Dymek, który posługiwał w latach 1950–1955. To na jego czas przypadły początki organizowania młodej wspólnoty parafialnej, kiedy trzeba było budować nie tylko struktury duszpasterskie, lecz także poczucie jedności i odpowiedzialności za nową parafię.
Po nim posługę objął ks. dr Stefan Sydry, proboszcz w latach 1956–1964. Był to okres umacniania parafii i rozwijania jej życia religijnego. W codzienności powojennej Warszawy duszpasterstwo wymagało wytrwałości, roztropności i głębokiej wiary.
Kolejnym proboszczem był ks. Franciszek Paluk, kierujący parafią w latach 1964–1975. Jego posługa przypadła na czas dalszego rozwoju wspólnoty oraz oczekiwania na możliwość stworzenia godniejszych warunków dla modlitwy i życia parafialnego.
Szczególne miejsce w pamięci parafii zajmuje ks. Józef Gromek, proboszcz w latach 1975–2005. To z jego posługą łączy się ważny etap budowy nowego kościoła, którego prace rozpoczęły się w 1977 roku, a zakończyły w 1981 roku. Był to czas wielkiego wysiłku wspólnoty, nadziei i zaangażowania parafian, którzy razem z duszpasterzami współtworzyli duchowy i materialny dom parafii.
W latach 2005–2025 proboszczem był ks. prał. Kazimierz Sznajder. Jego długoletnia posługa była czasem kontynuacji, troski o liturgię, wspólnoty parafialne i codzienną obecność Kościoła pośród mieszkańców Ochoty. Przez dwie dekady towarzyszył parafianom w radościach i trudnościach, w chwilach świątecznych i zwyczajnych.
Wspominając proboszczów parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata, warto widzieć w nich nie tylko kolejnych administratorów, lecz pasterzy, którzy w konkretnym czasie i w konkretnych warunkach odpowiadali na wezwanie służby. Jedni kładli fundamenty, inni umacniali wspólnotę, kolejni prowadzili dzieło budowy, rozwijali duszpasterstwo i strzegli duchowego dziedzictwa parafii.
Niech pamięć o nich będzie wyrazem wdzięczności Bogu za dobro, które dokonało się przez ich kapłańską posługę. Niech zmarli duszpasterze otrzymają nagrodę życia wiecznego, a żyjący cieszą się modlitwą i życzliwością tych, którym służyli i służą. Parafia trwa bowiem dzięki łasce Bożej, ale także dzięki wierności ludzi, którzy przez lata mówili Bogu swoje „tak” w codziennej pracy, modlitwie i odpowiedzialności za wspólnotę.
Wdzięczny za modlitwę,
Twój Proboszcz.