Drodzy Parafianie,
Liturgia słowa XVII Niedzieli Zwykłej roku A prowadzi nas dziś do bardzo prostego, a zarazem wymagającego pytania: co naprawdę uważamy za największy skarb naszego życia? Pierwsze czytanie ukazuje Salomona, który nie prosi Boga o bogactwo, długie życie ani zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, lecz o „serce rozumne” — zdolne słuchać, rozeznawać i odróżniać dobro od zła. To modlitwa człowieka, który wie, że bez Bożej mądrości nawet największa władza, powodzenie czy doświadczenie mogą stać się ciężarem.
Psalm przypomina nam, że Prawo Pana jest cenniejsze niż złoto i srebro. Nie chodzi tu jedynie o zewnętrzne przepisy, ale o drogę życia, która chroni serce przed zagubieniem. Człowiek, który kocha słowo Boga, nie traci wolności; przeciwnie — uczy się wybierać to, co prawdziwie prowadzi do dobra, pokoju i zbawienia.
Święty Paweł w Liście do Rzymian umacnia nas zapewnieniem, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra. To nie znaczy, że wszystko w życiu będzie łatwe albo od razu zrozumiałe. Oznacza raczej, że Bóg potrafi prowadzić nas także przez doświadczenia, których sens odkrywamy dopiero z czasem. Jego zamysłem jest, abyśmy stawali się coraz bardziej podobni do Jego Syna.
W Ewangelii Pan Jezus mówi o skarbie ukrytym w roli i o drogocennej perle. Ci, którzy je odnajdują, sprzedają wszystko, co mają, aby zdobyć to jedno dobro. Królestwo Boże nie jest dodatkiem do życia, jedną z wielu spraw czy religijnym zwyczajem przeżywanym od święta. Jest skarbem, dla którego warto uporządkować swoje pragnienia, decyzje, czas, relacje i codzienne wybory. Kto naprawdę spotyka Chrystusa, ten zaczyna inaczej patrzeć na wszystko: na pracę, rodzinę, cierpienie, przebaczenie, modlitwę i odpowiedzialność za innych.
Jako wspólnota parafialna jesteśmy zaproszeni, aby prosić Boga o mądrość Salomona: o serce, które umie słuchać, nie osądza pochopnie, nie wybiera jedynie tego, co wygodne, ale szuka woli Bożej. Potrzebujemy takiej mądrości w rodzinach, w wychowaniu dzieci, w trosce o starszych i chorych, w rozmowach, które czasem są trudne, oraz w budowaniu jedności między nami. Parafia nie jest tylko miejscem, do którego przychodzimy na Mszę Świętą; jest domem wiary, w którym razem uczymy się odnajdywać skarb królestwa Bożego. Proszę Was, abyśmy w tym tygodniu zadali sobie kilka pytań: czego najbardziej szukam? Co zajmuje pierwsze miejsce w moim sercu? Czy potrafię zrezygnować z tego, co oddala mnie od Boga, aby wybrać to, co prowadzi do życia? Niech każdy z nas znajdzie choć chwilę na modlitwę słowami Salomona: „Panie, daj mi serce rozumne. Daj mi serce, które będzie umiało wybierać dobro”.
Twój Proboszcz.