Drodzy Parafianie,

w poniedziałek, 14 września, przypada Święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Kościół nie zaprasza nas jedynie do spojrzenia na znak, który znamy od dzieciństwa. Zaprasza nas do wejścia w tajemnicę: w krzyżu, który dla świata bywa niezrozumiały, Bóg objawia swoją miłość, wierność i zwycięstwo. Historia tego święta prowadzi nas ku Jerozolimie, gdzie chrześcijanie od pierwszych wieków czcili drzewo Krzyża jako znak zbawienia, a liturgia 14 września przypomina zarówno odnalezienie i ukazanie relikwii Krzyża, jak i prawdę, że krzyż Chrystusa jest znakiem Jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią. 

Krzyż nie jest najpierw znakiem cierpienia, lecz znakiem miłości, która zgodziła się cierpieć, aby człowiek nie pozostał sam. Na Golgocie Bóg nie przemawia z wysokości tronu, ale z wysokości krzyża. Nie tłumaczy cierpienia z daleka, lecz wchodzi w nie od środka. Dlatego kiedy całujemy krzyż, kiedy czynimy znak krzyża na sobie, kiedy spoglądamy na krucyfiks w kościele lub w domu, dotykamy prawdy najważniejszej: jestem kochany miłością, która nie cofa się przed raną, zdradą, odrzuceniem ani śmiercią.

Na krzyżu Chrystus składa Ojcu ofiarę z samego siebie. To dlatego Kościół widzi w krzyżu ołtarz, na którym dokonało się odkupienie świata.  Nie jest to porażka Mesjasza, lecz godzina Jego królowania. Święty Paweł, patrząc oczami wiary, potrafił powiedzieć, że chlubi się krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a Chrystusa ukrzyżowanego nazywał mocą Bożą i mądrością Bożą. 

Każdy z nas zna krzyż osobisty. Dla jednego jest nim choroba, dla drugiego lęk o dzieci, dla innego samotność po stracie bliskiej osoby, trudne małżeństwo, ciężar pracy, niezrozumienie, starość albo zmaganie z własną słabością. Pan Jezus nie mówi: „wymyśl sobie krzyż”, ale: „weź swój krzyż”. To znaczy: nie uciekaj od tej części życia, która jest trudna, lecz nieś ją ze Mną. Krzyż niesiony bez Chrystusa może przygniatać. Krzyż niesiony z Chrystusem staje się drogą dojrzewania, oczyszczenia serca i cichego zwycięstwa miłości.

Krzyż zawieszony w domu nie powinien być tylko ozdobą ściany ani pamiątką po poprzednich pokoleniach. Jest cichym świadkiem naszych rozmów, posiłków, pojednań i łez. Przypomina małżonkom, że miłość jest decyzją ponawianą także wtedy, gdy kosztuje. Przypomina rodzicom, że wychowanie dzieci wymaga cierpliwości większej niż chwilowe emocje. Przypomina dzieciom i młodym, że prawdziwa wolność nie polega na odrzuceniu wszelkich granic, ale na wyborze dobra. Warto, aby w naszych domach krzyż miał swoje godne miejsce, a znak krzyża przed modlitwą, podróżą, pracą czy snem był prostym wyznaniem wiary.

Parafia także ma swoje krzyże: troskę o chorych i starszych, trud pojednania między ludźmi, odpowiedzialność za młode pokolenie, potrzebę modlitwy za tych, którzy oddalili się od Boga, oraz codzienny wysiłek budowania wspólnoty. Proszę Was, Drodzy Parafianie, abyśmy w tym świętym dniu spojrzeli na krzyż nie pośpiesznie, ale z wiarą. Podejdźmy do niego z naszymi ranami, z pytaniami, z wdzięcznością i z tym wszystkim, czego nie umiemy udźwignąć sami. Niech każdy dom stanie się miejscem, gdzie krzyż jest szanowany. Niech każda rodzina odnajdzie pod krzyżem siłę do przebaczenia. Niech każdy chory poczuje, że nie cierpi samotnie. Niech każdy młody człowiek odkryje, że krzyż nie odbiera radości, lecz uczy miłości większej niż egoizm.

Wdzięczny za wszystko,
Twój Proboszcz