XXXII Niedziela – Refleksja

Jak z wnętrza świątyni płynie woda żywa
Tam Bóg jest obecny – w Świętym Sakramencie
I nigdy nie pyta gdy śmiało wypływa
Czy ziemia jest sucha, czy w danym momencie

Już grzech ją wypala i śmiercią jej grożąc
Gotowa na Łaskę… Miłość… Uzdrowienie
Gdzie serce człowieka nadmiernie się trwożąc
Duch Święty w modlitwie nadaje natchnienie

Gdy człowiek, w rozpaczy, od lęku kamienny
W mozole próbuje nadać sens istnieniu
Tam Chrystus przychodzi, w Miłości niezmienny
Burzy obaw stoły; woła po imieniu

Wyrzuca handlarzy, rozjaśnia wspomnienia
Wymienia monety – na łzy pojednania
„To dom mego Ojca” – Łaska wszystko zmienia
„Ja niosę Ci Życie z mojego konania”

Gdy rozpacz ogarnia, żałoba przygniata
Nie kończy się życie na progu ciemności
Bo woda obmywa Twe groby nadzieją
Że Bóg nas prowadzi ku swojej Miłości

Administrator